Wednesday, November 27, 2013

Jamaican Allspice, Cranberry & Pecan Apfelstrudel

Drie in Een
(to the english version) Hoewel de naam het lijkt te suggereren, is 'allspice' niet een mengsel van verschillende specerijen. Die naam heeft het gekregen omdat zijn ontdekkers er zowel nootmuskaat als kruidnagel als ook kaneel in meenden te proeven. Het heeft een aangenaam donker aroma en een complexe, zacht peperige smaak. Van nature groeit het in de Caraïben en Midden Amerika, en ondertussen overal ter wereld waar het wil groeien. 

'Jamaican Allspice' verschilt in bijna niks van elke andere allspice. Het heeft van alle soorten de hoogste concentratie eugenol in zijn smaakbepalende essentiële oliën. Eugenol komt ook voor in kruidnagel. Vergeleken met andere soorten  proef je in de 'Jamaican Allspice' dan ook meer kruidnagel.  

Jamaican Jerk
Lokaal staat allspice bekend onder veel verschillende namen, waarvan 'pimento' en 'pimiento' de meest voorkomende zijn. Vers gemalen Jamaican Allspice is het smaakbepalende ingrediënt voor de befaamde 'Jamaican Jerk Seasoning'. In de Caribische keuken wordt allspice in tal van hartige gerechten gebruikt. In de meeste andere delen van de wereld wordt het om onduidelijke redenen voornamelijk gebruikt in nagerechten.

Bass Solo
Allspice kan een gerecht optillen en transformeren wanneer je de subtiele balans hebt gevonden. Een paar hele bessen bij je stooflappen doet al wonderen. Niet teveel dus, alhoewel het recept dat ik met je wil delen niet echt gezien kan worden als het schoolvoorbeeld van terughoudendheid wat betreft de allspice. In veel recepten is de allspice de basistoon waar de rest van de smaken omheen zwieren en toeteren. Deze Jamaican Allspice, Cranberry & Pecan Apflestrudel is meer een bass solo....  

Jamaican Allspice Cranberry & Pecan Apfelstrudel

ingrediënten:
2 grote, zure appels, in kleine blokjes
± 16 velletjes bevroren filodeeg (of ± 8 grote)
25 gram gedroogde cranberries
150 gram grof gehakte pecannoten
150 gram bruine suiker
50 gram lichte basterdsuiker
80 gram gesmolten boter
1 theelepel Jamaican Allspice

methode:
Verwarm de oven voor tot 190° C

Wikkel het filodeeg in een vochtige theedoek om te ontdooien en te beschermen tegen uitdrogen. 

Schil en snijd ondertussen de appels. Besprenkel met wat citroensap om verkleuren te voorkomen

Hak de pecan noten en meng ze samen met de bruine suiker en de Jamaican Allspice.

Smelt de boter op een laag vuurtje.

Leg een bakblik klaar om de strudel in elkaar te zetten. Neem het ontdooiende filodeeg en pel er vier vellen af (of 2 grote). Wikkel de rest van het deeg weer in de theedoek. Spreidt de eerste laag uit op het bakblik en strijk het in met de gesmolten boter. Spreid dan een ⅓ noten-suikermengsel uit over het deeg. Herhaal dit nog twee keer, zodat je drie lagen met noten-suiker mengsel hebt.

Plaats de vierde, laatste laag en bestrijk ook deze met boter. Meng de appels met de lichte basterdsuiker en de cranberries, en spreid het dan uit over het beboterde filodeeg.

Rol het deeg voorzichtig op.

Plaats in het midden van de voorverwarmde oven en bak de strudel goudbruin. Dat kan afhankelijk van je oven tussen de 20 en 30 minuten duren. Als je met hete lucht bakt, vergeet dan niet het deeg halverwege te keren voor een gelijkmatige bruining.

Laat de strudel volledig afkoelen op een rooster om ook de onderkant krokant te krijgen.

Bestrooi de strudel ruimhartig met poedersuiker. Serveer met een eenvoudige frisse vanillesaus

Eet smakelijk!














Friday, November 1, 2013

Panellets

Allerheiligen



(to the english version) Vandaag wordt hier Allerheiligen gevierd in Catalonië. Ik ben hier nu een dikke week in Barcelona. Mijn partner werkt hier voor een tijdje. Het recept dat ik graag met je wil delen is een typisch Catalaanse snoeperij die vooral rond Allerheiligen wordt gegeten. Ze hebben me de hele week al aan liggen staren in de vele bakkerijen van Barcelona: kleine glimmende balletjes, omhuld met pijnboompitten. 

Gisteren ontdekte ik een geweldige winkel hier, direct naast een bakkerij met dezelfde naam; Forn Baltá (calle de Carrer 115-119, voor wie in de toekomst naar Barcelona gaat). Ze hebben een verbazingwekkende selectie meel en bloem te koop; Spaanse, Franse en Duitse melen en bloem, volkoren of bio, je zegt het maar, het is hier zomaar te krijgen. Uiteraard heb ik meteen het nodige ingeslagen om thuis uit te proberen. Ik ben met name benieuwd naar de 'Navarra'- bloem die ik kocht. Ze hadden ook een 'kant-en-klaar-pakket' liggen om 'panellets' te maken. Dat kon natuurlijk geen toeval zijn...  

Dutch Oven in een Dutch oven
Het plan was hier serieus te gaan bakken tijdens mijn verblijf. Bij aankomst bleek de oven in het ons toegewezen appartement echter een magnetron met een piepklein grilletje... Daar viel echt geen brood in te bakken! 

Een creatieve geest laat zich niet zomaar uit het veld slaan, dus ging ik aan de slag om een oventje te improviseren die WEL zijn werk zou doen. Met de beperkte middelen die me ter beschikking stonden in de slecht geoutilleerde kitchenette construeerde ik mijn allereigenste oventje. Ik noem het mijn 'Dutch-oven-in-een-Dutch-oven-systeem'!



Met mijn verwachtingen flink naar beneden bijgesteld lukte het me zowaar om best aardige broodjes voor bij het ontbijt te maken; simpele witte broodjes met citroen zoutvlokken. Ze waren misschien wat taaier dan gewenst, ze smaakten er niet minder om.



Ik betwijfel het dat ik nog iets echt serieus kan bakken hier, maar de 'panellets' bleken niet echt ingewikkeld om te maken. Dus, hier zijn ze! Ze worden traditioneel gegeten met gepofte kastanjes, geroosterde zoete aardappelen en een lekkere zoete wijn erbij; meestal moscatellmistelavi de missa of vi ranci.

Panellets 

Ingrediënten:

250 gr. poedersuiker
500 gr. amandelmeel
circa 75 gr. water
250 gr. pijnboompitten 
1 ei
kokosrasp (optioneel)
amandelstukjes (optioneel)

Methode:

Mix suiker, amandelmeel en water. Gebruik net genoeg water om het mengsel bij elkaar te brengen tot een dikke massa. Maak het niet te dun! Kneed de pasta goed door elkaar, verpak het in plastic folie en laat het rusten in de koelkast. Minstens 6 uur, maar 24 uur is beter. Hoe langer het rijpt, hoe lekkerder het eindresultaat! 

Verwarm de oven voor tot 180 graden C. 

Haal de amandelmassa uit de koelkast en rol er balletjes van ter grootte van een walnoot. Klop een ei los en rol de balletjes erdoor. Rol ze vervolgens door de pijnboompitten. Dit is aanvankelijk wat geklieder, maar als de balletjes eenmaal bedekt zijn met de pitten kun je ze in je hand mooi rond rollen, zodat alle pijnboompitten keurig blijven plakken zonder dat ze uitsteken.

Als je ze extra wilt laten glimmen kun je ze nu nogmaals bestrijken met ei. Zet ze in de oven en bak ze tot ze goud bruin kleuren, ongeveer 10 minuten. Hou ze goed in de gaten; je wilt niet dat de amandelpasta te heet wordt en in gaan zakken. 

Laat ze goed afkoelen en berg ze op in een goed sluitend blik tot je ze gaat eten. Je kan ze ook door amandelstukjes rollen, of door kokosrasp (zoals ik heb gedaan).



Eet smakelijk! Kom ook eens langs op 'The Breadlab' op Facebook, als je dat al niet gedaan hebt.   

Monday, September 23, 2013

Amandelbrood - Vergeten Lekkers

Amandelbrood

Typisch Nederlands; het heet 'amandelbrood' en het is geen brood. Ook niet die amandelbroodjes met suiker en een spijsvulling.


Het is een koekje. Het soort dat je thuis nooit maakt en dat voor de warme bakker wellicht te bewerkelijk is geworden in deze tijden van nóg meer voor nóg minder. Dus ben je aangewezen op de supermarktkoekjesindustrie. 

En daar worden thuisbakkers niet echt vrolijk van. En koekjesliefhebbers evenmin. 

Het is dat dunne rechthoekige wafeltje dat je wel eens bij de koffie hebt gekregen. Met amandeltjes. Jules de Strooper verkoopt er een zeer verdienstelijke industriële versie van in de betere koekjeswinkel. 

Vergeten Lekkers

Toen Dan Lepard, de herontdekker van dit vergeten lekkers, mij mailde, moest ik erkennen dat ik het koekje kende, maar de naam ervoor nooit had gehoord in Nederland. Wel in Vlaanderen. Ik vermoed dat wij het 'koffiekoekje' noemen, maar eerlijk gezegd weet ik het niet.

Dat moet veranderen, want dit is in meerdere opzichten een ideaal koekje voor bij de koffie.

Je maakt het deeg door een aantal van de ingrediënten te verhitten. Die warme massa gaat in een bakblik en dat 'blok' gaat in de koeling. Van dat eenmaal solide blok kun je vervolgens veel gemakkelijker dunne koekjes snijden. Handig voor in  de diepvries om krakend verse koekjes te produceren in een handomdraai: je snijdt (met een heel scherp dun mes) de hoeveelheid die je nodig hebt en een half uur later staan ze op tafel. De rest kan weer de vriezer in. 


Hoewel kaneel de voornaamste smaakmaker is, is de vanille die in het recept gaat minstens zo belangrijk. In de goede verhouding zorgen ze er  samen voor dat dit een perfect 'koekje bij de koffie' is.


Oer Hollands
Dan Lepard heeft al het harde werk gedaan, dus ik geef hier enkel de link naar zijn recept dat verscheen in de kookbijlage van The Guardian. Daar is ook een link te vinden te vinden naar oer-hollandse speculaasjes, met daarin de speculaaskruidenmix van ondergetekende! Zeker ook het proberen waard. Probeer vooral het amandelbrood eens; die verdienen de aandacht meer tussen al het binnenkort losbarstend speculaasgeweld.

De afgelopen jaren surfde ik met veel plezier naar de website van The Guardian om te kijken wat er dit weekend op het programma van Dan stond. Deze week heeft hij zijn vertrek bij deze krant aangekondigd. Met mij zullen velen hem missen op die plek, maar nieuwsgierigheid naar wat hij in plaats daarvan allemaal gaat ondernemen wint het gemakkelijk van het gemis!

Monday, August 19, 2013

Butterscotch Chocolade Flancake - de laatsten zullen de eersten zijn

Is 't een cake? Is 't een flan? Het is een flancake!

(to the english version) Een flan maak ik wel vaker. Met een latino als betere helft is dat niet echt verrassend. Het is voor het eerst dat ik er een bodem onder bak. En in dit recept gaat dit op een wel heel bijzondere manier.

De flan wordt (au bain marie) in de oven gebakken. Eerst maak je een karamelsaus. Die schenk je in de omgekeerde Bundt pan. Daar bovenop komt het beslag voor de chocoladecake, en als laatste het flan-mengsel...



De laatsten zullen de eersten zijn

Toen ik me, met mijn gebrekkig driedimensionaal inzicht, nog maar eens naar de computer spoedde om te checken of ik het nou echt goed had gelezen, herinnerde ik me dat dit juist de reden was waarom ik 't recept ooit had bewaard. Om te kijken of het werkelijk deed wat het beloofde.

Ik kan het beamen: 't werkt! Het, naar mijn (waarschijnlijk foute) inschatting, zwaardere cake beslag, stijgt tijdens het bakken naar boven en wisselt plek met het flan-mengsel. Best een hele reis als je erbij stil staat. De karamelsaus blijft overigens volledig stationair. 

Het oorspronkelijke recept is een enorm bakbeest. Ik heb 't  bewerkt naar een tulband met een inhoud van ongeveer 1,4 liter. Voor een extra smaakje en een beetje crunch heb ik butterscotch chocolade gebruikt.

Butterscotch Chocolade Flan

ingrediënten:

de cake:
75 gram karamelsaus
40 gram patent bloem
20 gram cacao
¼ theelepel baksoda ('zuiveringszout')
⅛ theelepel zout
60 gram butterscotch chocolade
45 gram boter 
60 gram karnemelk
60 gram suiker
1 ei
½ (goeie) vanillestok

de flan:
480 gram gecondenseerde melk
300 gram volle melk
85 gram roomkaas
3 eieren
2 eidooiers
½ (goeie) vanillestok

methode:

Verhit je oven voor tot 175° C. Vul een grote ovenschaal tot de helft met kokend water. Zet de schaal in de oven.

Vet een tulband met een inhoud van ongeveer 1½ liter goed in. 

Smelt in een kom de chocolade au bain marie, samen met de boter. Roer het glad.

Haal de kom van de warmtebron. Voeg de karnemelk, de suiker, het ei en de vanille toe aan het chocolademengsel. Roer het goed door.

Meng in een andere kom de patentbloem met de cacao, zout en baksoda. Voeg de droge ingrediënten toe aan de natte en meng het tot een gladde massa. 

Schenk de karamelsaus op de bodem van je tulband. Je kunt je eigen karamelsaus maken, maar bebogeen, losgeklopt met een beetje slagroom doet het ook heel goed op deze flan.

Spreidt voorzichtig het chocoladebeslag bovenop de karamelsaus uit.

Meng in een keukenmachine de gecondenseerde melk, de volle melk, de roomkaas, de eieren, de eidooiers en de vanille voor één minuut.

Schenk het melkmengsel voorzichtig bovenop het chocoladebeslag.

Plaats de tulband in de ovenschaal met het kokende water. Bak en stoom de flan/cake ongeveer een uur op 175° C. Test met een saté prikker of de flan volledig gaar is. Als je een kernthermometer hebt; als de temperatuur 82° C is in het midden van de flan, dan is ie klaar! 

Haal de flan uit de oven en laat hem ín de vorm op een taartrooster tot kamertemperatuur afkoelen. Zet hem daarna in de koelkast om volledig op te stijven, bij voorkeur een hele nacht.

Om de flan uit de vorm te krijgen kun je de vorm het beste ongeveer 30 seconden in een badje van kokend water zetten. Stort daarna op een taartplateau en serveer koud.


               Baked Bree




















Friday, August 16, 2013

De perfecte botercrème

De Perfecte Botercrème


(to the english version) Als het op vullingen aankomt vind ik botercrème altijd een beetje problematisch.

Een falende smaaksensatie in een ontwikkelend kinderbrein blijft je hele leven bij je.

We staan voor de deur van de supermarkt. Mijn vriendjes en ik. Een fles frisdrank stevig in de knuisten. Net gekocht. God weet waar we het geld vandaan hebben. We hebben allemaal dorst. Het is warm. In plaats van verfrissende, sprankelende, zoete limonade blijken we een fles tonic water te hebben gekocht. Bitter. Teleurgesteld. Vies. Ik drink het nu nog steeds niet.

Ballonnen
Hetzelfde geldt, tot op zekere hoogte, voor botercrème. De eerste keer dat ik het at was in Duitsland. Ik had meegedaan aan een ballon-wedstrijd. In die dagen was het knopen van een kaartje met je naam en adres aan een helium ballon nog een zinnige vrijetijdsbesteding. De mensen die de ballon vonden, stuurden het kaartje terug met de post. De ballon die het verst was gekomen had gewonnen en kreeg een prijs.

De mijne landde 200 km verderop in Duitsland (Hülsen, als ik me wel herinner). Er volgde een correspondentie tussen mij en het meisje dat de kaart had gevonden. En op een dag stapte ik met mijn hele familie in de auto en reden we naar Hülsen. We werden ontvangen, op een zondag, met een tafel vol taarten, vlaaien, koekjes, cakes en emmers vol slagroom. De beroemde Duitse 'Kaffee und Kuchen'. Ik had nog nooit zoiets gezien.


Ik was zwaar onder de indruk van de grootste taart die op tafel stond te pronken. Het had een soort bruine slagroom die heel mooi over de hele taart was gespoten. Met hazelnoten. Ik hou van hazelnoten. Het zag er intrigerend en luxe uit, en gedurende alle plichtplegingen die nu eenmaal bij zo'n visite horen, verlangde ik steeds heviger naar het moment dat we al dat lekkers konden gaan eten.

Tantalus
Toen dat moment dan eindelijk gekomen was, zette ik tot mijn schrik en ontsteltenis mijn tanden in een boterige massa. Glad. Vet. Ik week uit naar de copieuse bak met slagroom die de tafel rond ging. Het leek me een perfecte demper op mijn teleurstellende smaakervaring. Het was slagroom zonder suiker... Wat voor Tantalus kwelling is dit! 

Tegenwoordig eet ik mijn slagroom ook liever ongezoet en dank ik mijn oosterburen dat ze me er op wezen dat 'minder vaak meer is'. Maar de botercrème is altijd een beetje een probleem gebleven...

Het volgende recept is het enige dat ik gebruik als ik geen redelijk alternatief kan bedenken voor een botercrème in een recept. Het is lichter, luchtiger dan menig ander recept, en de eieren die er in gaan worden gegaard door een hete suikerstroop, dus het is nog salmonella-proof ook nog.

Het vergt een beetje oefening om dit recept onder de knie te krijgen, maar eenmaal op je repertoire heb je er een bakleven lang plezier van!


de perfecte botercrème

ingrediënten:
150 gram eieren
80 gram eidooier
200 gram fijne suiker
75 gram water
400 gram zeer zachte boter

gereedschap: keukenthermometer

methode:
Maak een suikersiroop. Doe de suiker,, samen met het water in een superschone kleine of middelgrote steelpan (vermijd pannen met een anti-aanbaklaag). Breng het met beleid aan de kook en houd de temperatuur in de gaten. 

Begin tegelijkertijd met het opkloppen van de eieren en de dooiers tot ze licht kleuren en luchtig worden.


Verhit de suikerstroop tot 120° C en (voorzichtig, de siroop is heel heet!) schenk het al kloppend bij het eiermengsel. Klop door tot de mix is afgekoeld tot ongeveer kamertemperatuur.

Klop de (zeer zachte) boter in eerst in een aparte kom met de vlinderhaak mooi glad en daarna met de garde mooi luchtig. Klop met de garde tot de boter iets dikker begint te worden. De boter moet heel zacht zijn, maar mag niet olie-achtig zijn, of gesmolten. Met gesmolten boter krijg je geen mooi luchtig resultaat. 

Voeg op medium snelheid de eiermix toe aan de botermix en mix tot alles samenkomt in een mooi glad geheel. Pas op dat je niet te lang door mixt. 

De botercrème is direct klaar voor gebruik. Je kunt er naar behoefte kleur en smaak aan toevoegen! Perfect voor het vullen van macarons.





Tuesday, June 25, 2013

Frisse Watermeloen Taart

opstartproblemen

(to the english version) De zomer is waarschijnlijk begonnen. Waarschijnlijk, omdat we dit jaar globaal te maken lijken te hebben met een zomer die zich nog het best laat omschrijven als een reeks mislukte opstart pogingen. Die paar dagen dat het mooi weer beloofd te worden gaat Amsterdam dan ook meteen uit zijn plaat.

De laatste twee dagen was het hier tropisch warm. Zo tropisch, dat zelfs mijn tropische schoonmoeder die hier op bezoek is, het aandurfde haar winterjas uit te laten. 

Een paar dagen eerder hadden we in Parijs al extreem weer voor de kiezen gekregen. Om 11 uur in de ochtend werd het angstaanjagend aardedonker. De depressie trok langzaam achter ons aan naar het noorden bij terugkeer naar Amsterdam.  

het Louvre voor de storm
Vandaag wervelde het over het Oosten van Nederland. 

varen en zwaaien

Als het heet is, wordt Amsterdam een gekkenhuis. Varen vindt iedereen leuk hier, dus met al die grachten is het niet zo gek dat bijna iedereen een klein bootje heeft. Of een grote. En sommigen een hele, hele grote.

Eén keer per jaar besluit de hele stad massaal dat al die boten het water op moeten. 

Vandaag is die dag.

Zittend aan de kade van de gracht zie ik de boten voorbij glijden, samen met mijn betere helft. Ik vraag me hardop af hoe het toch komt dat iedereen gaat zwaaien zodra ze op een boot staan.

"Omdat ze lol hebben"

"Ik zie elke dag een heleboel mensen op straat die lol hebben. Die zwaaien nooit"

Het is alsof ergens een knop is omgedraaid; mensen op de boot zwaaien naar mensen op een andere boot. Mensen op een boot zwaaien naar de mensen op de kade. Mensen op de kade zwaaien naar mensen op de boot.

Soms beginnen de mensen op de kade, soms de mensen in de boot. Zelden wordt er synchroon gezwaaid.

We zien een paar gevallen van synchroon-zwaaien. Het merendeel ervan komt van de kapiteins van de bootjes. Hun zwaaien dient een ander doel. Om boot en passagiers veilig te houden, loont het om het bestaan van je obstakels te erkennen. 

"Het gaat over erkenning"

"Wat wordt er erkend dan?"

"ehm...speciaal...heid"

"Dat is niet eens een woord."

Een man op een hele grote boot, gevuld met wat heel goed zijn gezin zou kunnen zijn, zwaait naar ons. Wij zwaaien terug.

"Dit zwaaien, bijvoorbeeld, zou kunnen betekenen; hey kijk mij nou es, ik ben speciaal! ik zit op een boot!" 

Mensen op de kade beginnen nu met ons terug te zwaaien. 

"En wij zeggen nu met zijn allen; Ja! Kijk jou nou, jij zit op een boot. Wij erkennen dat je speciaal bent." 

"Zwaai nou maar gewoon terug en geniet ervan!"

"Ik geniet! Ik kijk nou eenmaal anders naar gedrag, dat kan ik ook niet helpen. Noem het beroepsdeformatie."

onzedelijk gedrag

Aan de andere kant van de gracht halen een jongen en een meisje de sloten van hun fiets om elders vertier te zoeken. De magie van de zomer laat zich in volle glorie aan ons zien. Er is eerst een omhelzing, dan volgen er twee paar zoekende lippen, en vrij snel mondt het een en ander uit in een onversneden uiting van onzedelijk gedrag in het openbaar.

We worden er allebei stil van. En we moeten er van glimlachen. De zon is eindelijk verslagen achter de horizon. Onder dekking van het laatste beetje schemering blijft het koppel ongezien door de paar boten die het nog volhouden op deze prachtige avond op de gracht.

Een jonge knul loopt langs het zoenende stel. Hij weet dat ie beter af is als ie het schouwspel gewoon negeert. Maar ik zie de lichte verstoring van zijn loopritme. Ik zie hem zijn perifere gezichtsveld tot het uiterste pushen. En ik zie hoe hij de beslissing maakt om tóch om te kijken, een moment voordat hij het daadwerkelijk doet.

Hij loopt gewoon door terwijl hij omkijkt. Hij draait zijn hoofd laag langs links, en steelt vanachter zijn eigen schouder, een snelle blik op het koppel. Heel even maar. Dan draait hij weer terug, en zijn blik kruist die van ons.

Ik kan het niet helpen; ik zwaai naar hem. Hij zwaait terug. Een korte, discrete handbeweging. Een  'ik weet dat je gezien hebt wat ik net deed en nu voel ik me een beetje ongemakkelijk'-zwaai. De glimlach op zijn gezicht communiceert dezelfde boodschap.

"Hoe warm is het nu?"

"nog steeds 28° C."

"En morgen? Wat is de voorspelling voor morgen?"

"16° C."

"Dan moesten we zelf maar zomer maken morgen..."




Frisse Watermeloen Taart

ingredienten:
1 rijpe watermeloen
elk ander zomerfruit
1 of 2 blikken (gekoelde) kokosmelk
3-5 eetlepels poedersuiker
½ vanillestokje

Die paar dagen dat hier thuis de oven niet aangaat is meestal omdat het buiten stervensheet is. Om niettemin te voldoen aan eventuele bakverwachtingen moet je dus buiten de gebruikelijke kaders te werk gaan. Gelukkig is er op het internet altijd iemand te vinden die dat al voor je gedaan heeft. Dus toen ik besloot dat ik een taart wilde, zin had in watermeloen, maar dan het liefst zonder te hoeven bakken, kwam Google met deze voorstellen, waarvan ik uiteindelijk deze koos om mee aan de slag te gaan. Ik zoek mijn recept-ideeën meestal op plaatjes in plaats van op websites. Op die manier hoef ik niet eerst een overdaad aan minder handige recepten door te ploegen. Een foto zegt vaak meer dan tekst, en het bespaart me veel tijd.

Het recept is simpel. Je neemt een watermeloen, en snijdt er de kapjes af. Maak van wat overblijft de basis voor je 'cake'. De meloen moet goed rijp zijn, maar niet zo rijp dat ie veel vocht afgeeft. Ik heb gekozen voor een pitloze meloen, omdat het  makkelijker eet.

Nu kun je twee kanten op; Je kunt je meloen mooi opmaken met de rest van de verse vruchten. Of je maakt een frosting van kokosmelk die je minstens een nacht in de koelkast hebt gezet. Opgeklopte kokosmelk? Kan dat dan....

Ja dat kan! Je hebt een goeie kokosmelk nodig, dus niet de hele waterige. Na een nacht in de koelkast is het een homogene massa, die zich makkelijk laat opkloppen, zoals je dat doet met gewone slagroom. Doe er suiker naar smaak bij, en een beetje vanille. De kokosroom gedraagt zich niet helemaal zoals slagroom, dus spuit of spatel de room over de watermeloen als het allemaal nog lekker koud is en vlak voor je het gaat opdienen. Dep de meloen vóór het decoreren zo droog mogelijk met een stuk keukenpapier, dan hecht de room beter. Hier vind je een recept voor kokosroom.

Als je wilt gaan voor een complete 'taart-look' kun je amandelschaafsel roosteren en de taart daarmee decoreren. Niemand zal raden dat er een echte watermeloen in die wolk heerlijkheid zit.

Al met al is het een goeie taart om een heleboel redenen; het is lactose- en glutenvrij. Er zit maar een heel klein beetje suiker in, en voor de calorie vermijders onder ons kan het zelfs helemaal zonder. En de oven kan lekker uitblijven, en daarmee is het de perfecte taart voor een mooie zomerdag!

Geniet van de zomer!

Sunday, May 26, 2013

Pain Cordon de Bourgogne

Brood met een Koordje


(switch to english) Dit brood heeft het allemaal. Fijn deeg, goeie smaak, en; insnijden is niet nodig! Een streng gevlochten deeg, dat parallel aan de lengte over het deeg  ligt neemt je op magische wijze die soms lastige taak uit handen. Dit brood is ook een echte eye catcher. De lange vlecht ligt als een navelstreng op een krachtig brood dat bijna uit zijn voegen barst. Waar de vlecht het brood raakt, vouwt het zich tijdens het bakken open. Associaties met leven, geboorte en vruchtbaarheid dringen zich vanzelf op wanneer je er naar kijkt. 


De wortels van dit brood gaan helemaal terug tot de tijd van de kruisvaarders, naar Vézelay, in Frankrijk. Vanuit deze christelijke enclave vertrokken de strijders naar de 2e en 3e kruistochten. Onder de vele kloosterordes in en rond Vézelay waren ook de zogenaamde 'cordeliers', volgers van Fransicus van Assisi. Ze werden zo genoemd vanwege het simpele koord dat ze, als teken van hun gekozen armoede, droegen om hun habijt. Dat koord gebruikten ze ook bij het brood bakken. Ze maakten er markeringen mee op het brood, en ook lieten ze het deeg er op rijzen. Ze drapeerden het deeg in de lengte over het koord, zodat er later bij het bakken een mooi 'oor' aan het brood kwam, zonder dat het brood daadwerkelijk werd ingesneden. Wat gebruikten ze dan om het habijt bij elkaar te houden als ze stonden te bakken... of zouden ze tijdens het bakken....

Ergens in de tijd tussen de kruistochten en nu werd het echte koord vervangen door eentje van deeg.  Volgens mij weten we allemaal waarom...

Pain Cordon de Bourgogne; crust

Pain Cordon de Bourgogne

de meelmix:
300 gr. tarwebloem
125 gr. gebuild tarwemeel
75 gr. roggemeel

weeg eerst al het meel zorgvuldig af meng ze goed door elkaar.

voordeeg:

ingrediënten
150 gr. actieve zuurdesem van tarwe (100% hydratatie)
100 gr. meelmix*
90 gr. lauwwarm water
20 gr. karnemelk
4 gr. verse gist (of 1½ gr. droge gist)


methode
Los de (verse) gist op in het lauwe water en laat het 15 minuten staan. Als je droge gist kun je meteen doorgaan met de volgende stap zodra de gist is opgelost.

Schenk het gistwater en de karnemelk bij de 150 gr. actieve zuurdesem. Roer het los en klop tot het een beetje gaat schuimen. Voeg de meelmix toe en roer het tot een papperig deegje. Laat dit afgedekt op kamertemperatuur ongeveer 1½ uur staan. Het is klaar als het gaat bubbelen en in volume is verdubbeld.

deeg:
Pain Cordon de Bourgogne; crumb & crust

ingrdiënten
al het voordeeg
400 gr. meelmix 
40 gr. karnemelk
170 gr. water
12.8 gr zout

methode
Roer het water en de karnemelk door het voordeeg. Voeg het meel toe en mix het tot een ruw deeg met de achterkant van een pollepel. Dek het deeg af en laat het ongeveer 30 minuten rusten (autolyse). 

Kneed het zout door het deeg, ofwel met de hand of met een standmixer. Ongeveer 3 minuten.  Dek het deeg weer af en laat het 15 minuten rusten. 

Kneed het deeg nogmaals enkele minuten. Dek het opnieuw af en laat het nogmaals 15 minuten rusten. 

Kneed het deeg een laatste keer voor ongeveer een minuut of twee, tot je een mooi glad deeg hebt. Vorm het in een bal, dek het deeg af en laat het  nog een klein uur rusten tot het in volume ongeveer is verdubbeld.

Verwarm de oven voor op 240°C (en zet een pizzasteen in het midden van de oven, als je die hebt)

Stort het deeg op je werktafel. Snijd ongeveer 75 gram van de deegbal af. Maak hier een rond balletje van en laat het 10 minuten rusten.

Druk het deeg plat en maak er een rechthoek van van gelijke dikte. Vorm het deeg tot een 'batard'.

Bestrooi een rijsmandje royaal met roggemeel. 

Rol van de kleine bal deeg twee strengen die ongeveer anderhalf keer zo lang zijn als het gevormde brood. Bestuif de strengen met een klein beetje meel en maak er een 'twist' van door ze om elkaar te draaien.

Leg het koord in je rijsmandje, nauwkeurig in het midden. Laat de uiteinden aan beide kanten overhangen. Plaats het deeg, met de naad naar boven in het mandje. Dek het af en laat het rijzen tot het verdubbeld is in volume, ongeveer 1½-2 hours.

Pain Cordon de Bourgogne; proofing
Wanneer je met je vinger voorzichtig prikt en het springt langzaam terug, is het klar om te oven in te gaan. Als het meteen terug springt (binnen een paar seconden) dan moet je nog even wachten. Als je erin prikt en het deeg helemaal niet terugspringt, dan heb je te lang gewacht. Hou het deeg in de gaten, en bedenk; te lang laten rijzen is zo gemakkelijk nog niet, meestal laten mensen hun brood te kort rijzen.

Besproei de wanden van je oven met water. Stort het deeg uit het rijsmandje op een pizzaschep of bakblik. Bak het brood (op steen, als je die hebt) voor 15 minuten op 240°C, draai daarna de temperatuur naar 210°C, en bak het brood nog voor 30 minuten tot de korst mooi diep goud kleurt. Laat het volledig op een rooster afkoelen.


bronnen: 












Friday, May 17, 2013

Knoflookbrood met Verse Kruiden & Argan Olie


scroll voor het recept naar beneden
Track & Trace

Net als ik dit recept heb gemixt en ik de douche in wil springen wordt er aangebeld. Omdat het 8:05 in de vroege ochtend is, besluit ik dat wie het ook is, het verdient om met mijn fuchsia badjas en bijpassende slippers te worden geconfronteerd. Het kan me niet schelen dat het niet 'butch' is; het was de enige babybillenzachte jas die er te vinden was, en babybillenzacht overtroeft 'butch' hier in huize breadlab!

Het is de postbode

Ik heb een boek besteld. Online. Een Nederlands bakboek, geschreven door een vrouw met roots in India, vertaald en bewerkt vanuit het Engels. Je begrijpt dat ik die moest hebben. Dus heb ik het besteld. Ik heb het nu, hoewel niet van daar waar ik het aanvankelijk had besteld...

Twee dagen eerder

Dus daar zit je dan achter je computer, braaf je nummertjes in te tikken om te zien wanneer je lang verwachte pakketje arriveert. Het is *bezorgd* *bezorgd* *bezorgd*, knippert de hysterische GIF-animatie, en of ik bereid ben deel te nemen aan een klanttevredenheidsonderzoek, om toekomstig klantencontact nog soepeler te laten verlopen...

Ik heb het niet! Geen postbode gezien!

Starend naar mijn computerscherm besluit ik actie te ondernemen voor de herinneringen aan eerdere klantenservice trauma's de overhand krijgen.

Ik druk op een tsunami aan enen, tweeën, en soms hier en daar zelfs een drie. Ik zet de knop in mijn hoofd om naar de 'klantenservice-stand'; hou je stem laag en praat zacht (dwing tot luisteren). Focus op de introductie. Als het een man is, probeer je stem te matchen met de zijne, als het een vrouw is.... nou ja, dat verloopt eigenlijk altijd beter, in mijn geval tenminste.

Ik level mijn stem met de man, onthoud zijn naam, en begin gedoseerd alle noodzakelijke info op hem los te laten. Meer cijfers. "Ja, het pakketje is afgeleverd."

Niet dus.

De man is goed; hij vertelt me precies wat ik wil weten. De afzender (bol.com) heeft de laagst mogelijke prijs bedongen voor de bezorging van hun pakketten. Dat betekent dat zij toestemming geven aan de postbode om de bezorgkosten te drukken door, bijvoorbeeld, het pakketje bij de buren achter te laten wanneer de geadresseerde niet thuis blijkt te zijn en een briefje in diens bus te doen waar 't te vinden is.

Ik heb geen briefje in mijn brievenbus.

"Ik kan enkel zien dat het pakket is gescand en dus bij u aan de deur is geweest. De chauffeur heeft het niet mee terug genomen, want dan had hij het opnieuw moeten scannen, en dat is niet gebeurd. Maar.... er is nóg iets..."

Luister altijd goed wanneer klantenservice-mensen dit zeggen; er zit een goeie insider-tip aan te komen!

"Het beleid van de afzender is in dit soort gevallen is u het zoek geraakte artikel terug te betalen"

Okay, ik krijg dus mijn geld terug. Dat is tenminste iets. Maar kun je even een stukje terugspoelen? Zei je nou net dat in plaats van te proberen het aan mij persoonlijk af te leveren, het beleid van bol.com is om het  bestelde artikel maar zo'n beetje in mijn algemene richting te gooien, en te hopen dat het ongeveer aankomt? En dat, áls het fout gaat ze te allen tijde bereid zijn me terug te betalen en nogmaals een poging te wagen?

"Ja, meneer. Het is goedkoper voor ze. Ze nemen hun verlies; in een x aantal gevallen gaat de transactie mis."

Repo missie

Het zal boekhoudtechnisch allemaal logisch zijn, maar godhemeltjelief, de logica voor de klant is wel volslagen zoek. In plaats van een boek te hebben gekocht, blijk ik nu opeens verwikkeld in een terughaalverhaal...

Dus daar staat de postbode voor mijn deur. Hij komt niet mijn boek brengen, want hij heeft niks bij zich. Zijn pet zegt dat ie voor PostNL werkt, op zijn uniform staat een TNT logo. Het is verwarrend vanaf de eerste seconde.

"Er is een klacht" zegt ie.

Ik wacht op wat hij verder gaat zeggen en ben benieuwd wat hij komt doen nu hij mijn pakket niet bij zich heeft.

Maar dit is het.

"Ja, het is niet bezorgd" zeg ik dan maar.

De man doet een poging tot een vraag. Zijn Nederlands is te slecht om er iets van te bakken. Ik zeg hem dat ik hem niet begrijp. Na een paar heen en weertjes begrijp ik dat hij wil weten of het pakket met PostNL of met TNT is verstuurd.

Nu begin ik toch echt te denken dat ie beter eerst even de email van de klantenservice had kunnen lezen voordat hij bij mij aanbelde.... Staat hij hier nou mijn 'klacht' in twijfel te trekken?

Ik wijs op zijn pet, en dan zijn uniform. Ik maak een universeel 'maakt het iets uit'-gebaar.

Nee, nee, dat uniform, daar moet ik niet naar kijken, dat is oud. Ik moet op de pet letten. En wie de post heeft bezorgd, maakt toch echt wel een groot verschil...

Ik probeer hem uit te leggen dat dat niet zo is. Klantenservice heeft jou naar mijn adres gestuurd nadat ze de cijfertjes hebben ingetoetst die bij mijn pakket horen dat nergens te vinden is. En dat je nu niet deemoedig en met welgemeende excuses komt overhandigen. Wat doet die man hier?

Of hij iets begrijpt van wat ik probeer uit te leggen, maakt eigenlijk niks meer uit. Ik realiseer me dat we hier allebei in deze idiote situatie terecht zijn gekomen als gevolg van de protocollen spugende software van een goed geolied groot bedrijf. De klantenservice van bol.com wordt uitbesteed aan.... de klant zelf! Briljante move, dat dan weer wel; je brengt de klacht rechtstreeks naar de klant om ter plekke uit de wereld te worden geholpen. Goedkoper kan echt niet. Dus daar sta ik; een lange tengere man in een fuchsia badjas met dito slippers, en een gemankeerde postbode die evenveel Nederlands spreekt als E.T.

De bezorger staat vriendelijk te glimlachen.

Dit is zinloos.

Ik besluit een einde aan het ongemak te forceren. Ik zet ook mijn vriendelijk gezicht op, sla de bezorger op beide schouders en zeg hem dat ik er naar uit kijk hem terug te zien, wanneer hij mijn pakket heeft gelokaliseerd. Hij snapt niks van wat ik zeg, maar de schouderkloppen, de vriendelijke glimlach en het handen schudden doen hem vermoeden dat het hier een 'tot ziens, zie je de volgende keer maar weer'-situatie betreft. 't Werkt.

Als hij de trap af loopt herinner ik me opeens dat dit dezelfde bezorger is, die me enkele maanden geleden zijn handcomputer aanreikte om voor de afgeleverde goederen te tekenen. Het was zo dood als een pier. Dus gaf ik het terug en zei; "dit ding is zo dood als een pier". Maar hij wilde het niet aanpakken. Op onnavolgbare eenlettergrepige E.T.-wijze communiceerde hij; "maak het goed"

Ja makker, maak het goed! Ik ga nu eerst even een boek halen. Bij de boekhandel, als je het goed vindt....

Knoflookbrood met Verse Kruiden & Argan Olie
(gebaseerd op dit recept)

het deeg;
160 gr maïzena
250 gr tarwemeel
237 gr warm water
10 gr verse gist (of 4 gr droge gist))
5.6 gr zout
4.2 gr suiker
42 gr olijfolie

de vulling;
42 gr olijfolie
3 teentjes knoflook
basilicum, peterselie, rozemarijn
pijnboompitten

eventueel;
3 zongedroogde tomaatjes
2 eetlepels argan olie


methode;
Los de gist op in het warme water. Meng het tarwemeel, suiker, maizena en zout. Voeg de droge ingrediënten toe aan het water. Voeg ook de olijfolie toe. Kneed het deeg op een lage stand tot het goed is ontwikkeld, ongeveer 10 minuten. Vorm een bal van het deeg, dek het af en laat het op een warme tochtvrije plek rijzen tot het in volume is verdubbeld. Afhankelijk van de temperatuur van de omgeving en het deeg duurt dit 45-70 minuten.

Meng ondertussen de olijfolie voor de vulling met de verse grof gehakte kruiden, pijnboompitten en geperste knoflook. Breng op smaak met peper en zout. Gebruik voor de vulling geen argan-olie, want die kan niet goed tegen verhitting.

Verwarm de oven voor op 200° C

Wanneer het deeg is gerezen; rol het uit tot een cirkel van ongeveer een centimeter dik. Laat het deeg even rusten (10 minuten)
en bestrijk dan het deeg met het oliemengsel en snij het deeg in repen van ongeveer 2½ centimeter. Bekleedt een goed ingevet bakblik van ongeveer 23 centimeter. Laat het deeg nog ongeveer 30 minuten rijzen tot het mooi 'mollig' is geworden.

Bak het brood ongeveer 30 minuten, tot de bovenkant goudbruin begint te kleuren. Als je zongedroogde tomaatjes wilt  gebruiken, strooi ze dan 10 minuten voor het einde van de baktijd over het brood. Haal het brood uit de oven en laat het 10 minuten afkoelen.

Gebruik de argan-olie om het brood mee te bestrijken om het die speciale 'argan'-touch te geven

dank voor je bezoek!!

Thursday, April 4, 2013

Logline; Nigel Slater's (heel erg smeuïge) Chocolade, Biet & Espresso Cake


"Een tengere man verkoopt zijn ziel aan de duivel om zijn liefde te verzekeren, en wint die terug door de coolste en vetste koning te worden die er op aarde rondloopt (en leeft nog lang en gelukkig zodra hij met z'n midlife klaar is)"   







Met de klok mee

"Gaan we dit echt doen?"

Mijn protest wordt niet gehoord. Ik realiseer me meteen dat ik op de eerste stoel links  van de gewaardeerde schrijver zit die net tussen neus en lippen een voorstel heeft gedaan tot een rondje "wat heb jij eigenlijk de laatste 20 jaar  uitgevoerd?" Als we het rondje met de klok mee doen, ben ik als eerste aan de beurt om mijn hoofd op het blok te leggen.

Ik ben niet echt dol op onverwachte samenvattingen van lange periodes van mijn leven. En al helemaal niet met 1, 2, 3, 3½ schrijvers aan tafel.

20 jaar. Mag ik uw loglines alstublieft?

Tegen de klok in

Tot mijn opluchting gaan we tegen de klok in. Hoewel. Kijkend rond de enorme tafel realiseer ik me nu dat dit ook betekent dat ik als één na laatste aan de beurt zal zijn. Tenminste, als ik mijn donkerbruin vermoeden opzij zet, dat de initiatiefnemer zelf helemaal niks gaat delen en zich vooral gaat concentreren op het het kijken en luisteren. Hoe dan ook, dit gezelschap kennende, betekent het dat iedereen rusteloos en nog maar half geïnteresseerd zal zijn tegen de tijd dat het mijn beurt is.

Wat zou de betere deal zijn; mezelf voor aap zetten terwijl iedereen aandachtig luistert, of hetzelfde, maar dan dat iedereen ligt te slapen.

Halverwege het hele ding valt me op dat de vrouwen en de mannen tegenover elkaar zitten. Hoe gebeurt dat toch altijd weer? De sociale dynamica van het kiezen van een stoel. Een potpourri van strategie, mazzel, inzicht en (naar nu blijkt) onversneden voorkeur voor het eigen geslacht. Ik vraag me af wie dit is begonnen, de mannen of de vrouwen en ik besluit dat de tweede optie de meest waarschijnlijke is.

Meestal ben ik volslagen ruk, als het aankomt op het uitkiezen van een goede stoel. Maar deze keer had ik een prachtexemplaar gekozen; net rechts van het midden, met vrij zicht op alle aanwezige gasten. Zelfs de twee gastheren aan beide kort kanten van de tafel bleken binnen conversatie-afstand.

Na een  sanitaire stop vind ik mijn stoel bezet.

Ik wil geen scène maken over een stoel, dus eindig ik op de stoel die me 'laatste in de rij' maakt.

Als ik zie wie de dief is moet ik lachen. 20 Jaar geleden zou hij precies hetzelfde hebben gedaan. "Mensen veranderen nooit", denk ik.

Midlife

Nu ik 47 ben valt het niet te ontkennen; ik ben in alle opzichten midlife. Omdat ik de jongste ben van drie kinderen heb ik zowel mijn zus als mijn broer er mee zien stoeien, dus ik wist dat me iets te wachten stond.

In essentie is een midlife crisis niet veel meer dan je omdraaien op je hakken en terugkijken in plaats van je nek te strekken naar alles wat nog aan de horizon verscholen ligt. Een veelvoud aan losse momenten uit je verleden beginnen plotseling de contouren van een verhaal te vertonen; jouw verhaal.

Omdat ik er zelf nu tot aan mijn nek in zit, en ik tegelijkertijd het hoofd probeer te bieden aan een financiële crisis, ruimhartig beschikbaar gesteld door de Europese Unie, kan ik niet echt zeggen wat de impact zal zijn van deze transitie. Maar iets in me zegt dat het niet veel zal verschillen van die tijd dat Sinterklaas van magisch wezen ineens een man met een baard werd. Ik hield het dagenlang voor me dat ik twee Sinterklazen  had gezien op het zandweggetje achter het plaatselijke multifunctionele buurtcentrum. Twee Sinterklazen, met allebei de slappe lach, die elkaar op de schouders sloegen. Zou het zo kunnen zijn dat je kon fluiten naar je cadeaus als je eenmaal wist van dit schaamteloos bedrog? Ik durfde het risico niet te nemen en heb mijn ouders er pas ver na de feestdagen mee durven confronteren.

Mijn moeder zei altijd: "Er zijn mensen die geven en er zijn mensen die nemen" Als kind begreep ik nooit zo goed wat ze bedoelde. Nu, enkele decennia later, kijk ik rond de tafel en inventariseer: Gever, nemer, nemer, nemer, gever, nemer, gever, gever, gever, nemer.

Dat was makkelijk.


Only the good...

Ik luister en vraag  me af wat ik zal gaan zeggen wanneer het mijn beurt is.

Sommigen zijn schrijver geworden of regisseur, sommigen zijn nog altijd acteur. Iedereen werkt nog steeds met de talenten die we 20 jaar geleden 4 jaar lang met zoveel passie en liefde ontdekten en ontwikkelden op de school waar we zaten.

Iedereen behalve één. Zijn foto staat op tafel, bevroren in de tijd. Only the good die young.

Een in alle opzichten opzienbarend mens, en een acteur die je stil kon doen worden. Een paar jaar na het afstuderen werkten we nog eens allemaal samen. Hij vond zijn tamelijk gecompliceerde rol in een paar repetities. Hij dook diep en vond de mooiste parels. Ook de zwarte.

Samen met zijn beste maatje destijds probeer ik beelden terug te halen van zijn solo voorstelling. "Fragmenten uit het Duister" heette het toepasselijk. We huilden als baby's toen het voorbij was, dat vooral. Het verhaal weten we niet meer.

Wanneer het eindelijk mijn beurt is en de spanningsbogen inderdaad wat te strak staan, verbaasd mijn logline zelfs mijzelf.

Ik heb het over mijn huwelijk, nu twee jaar geleden. Net wanneer ik wil zeggen hoe blij ik ben dat het hier, in Nederland, kan, breekt de schrijver op links in.

"Maar je zegt niet waar ie vandaan komt. Hij komt hier niet uit de buurt toch?

Daar had ik niet bij stil gestaan.

"Dat klopt, hij is Venezolaan"

Terwijl ik me realiseer dat de afkomst van mijn partner  belangrijker is voor de wereld dan voor mij, praat ik wat over de absurditeiten die je tegen komt op het pad van de overzeese liefde. Hoe ik op mijn knieën moest voor de vreemdelingendienst, terwijl mijn Belgische buurman zich met zijn uitheemse lief onder een ander stapeltje (Europese) wetten zonder slag of stoot kon vestigen in "mijn stad".

"En nu, met de crisis? Hoe bedruipt ie zichzelf dan?

"Uhm... door te werken. Sterker nog, zónder hem zou ik ik het behoorlijk zwaar hebben om mijn hoofd boven water te houden."

Bonus Punten

Om samen te kunnen zijn, moest ik bewijzen dat ik 'garant' kon staan voor mijn partner als er iets mis ging. Klinkt redelijk. Wettelijk betekende het dat ik een jaarcontract moest kunnen overleggen. Acteurs werken bijna nooit een jaar op dezelfde plek, dus moest ik op zoek naar een oplossing. Die vond ik in de vorm van een reclame campagne die een jaar zou lopen. Ze waren bereid mij een jaarcontract te bieden. Situatie opgelost: mijn lief en ik konden beginnen aan ons leven samen.

Achteraf gezien is deze periode van mijn leven de meest absurde tijd ooit. Ik werd het 'gezicht' van een bank die met veel media-lawaai in rook opging. Gerenommeerde (nou ja...) kleinkunstenaars schoten me op oudejaarsavond een virtuele kogel door mijn kop en op internet waren er spelletjes waarin je me letterlijk alle hoeken van de kamer kon laten zien. Als het je lukte mijn hoofd in de brandende open haard te stoppen kreeg je bonus punten...

Poppenkop

Toen werd ik voorgesteld aan een fantastische Nederlandse regisseur die werkte aan een kinderserie met... poppen! Wat een perfecte oplossing leek om te ontsnappen aan de 'imago-schade', bleek veel meer dan dat. Meer dan twee jaar lang liep ik zwetend in de studio rond in een enorm poppenpak met een enorme poppenkop. En het was geweldig! 

Doorgaans beginnen mensen Teletubby-geluiden te produceren als ik ze vertel over "Het Zandkasteel". Vandaag was geen uitzondering.

"Dus...even voor de duidelijkheid. Je gezicht is niet te zien?"

Nee. En ík zag ook helemaal niks. Twee jaar lang heb ik rond gehobbeld als een zwaarlijvige koning cq. vriendelijke vader, terwijl ik van de wereld om me heen niet meer zag dan het linkerneusgat van mijn poppenneus het toe liet. Maar wat een feest! Het geeft een diepe voldoening om voor een hele generatie peuters een hoogtepunt van de dag te zijn, vooral als je hoofd regelmatig in een brandend haardvuur wordt gestopt voor bonuspunten.
           
                
Ongebruikelijke Ingrediënten

"Een tengere man verkoopt zijn ziel aan de duivel om zijn liefde te verzekeren, en wint die terug door de coolste en vetste koning te worden die er op aarde rondloopt (en leeft nog lang en gelukkig zodra hij met z'n midlife crisis klaar is)" 

Goeie verhalen hebben meestal ongebruikelijke ingrediënten. En, om maar een culinair bruggetje te bouwen; dat is ook vaak het geval met recepten. Soms is het net dat ene ingrediënt, waar je nooit aan gedacht had, die je recept van gewoon lekker naar onweerstaanbaar lekker tilt... 

Nigel Slater's (heel erg smeuïge) Chocolade, Biet & Espresso Cake




Dit moet wel de meest smeuïge, aardse cake zijn die ik ooit heb verslonden. De combinatie van ingredienten is idd een beetje raar. Maar laat dat je niet tegen houden. Immers: goeie verhalen....

Ik heb het recept in een Bundt pan gebakken met nog een aantal muffin-style cakejes erbij. Mijn immer parate proefpanel in het hard Rock Café Amsterdam vonden het allemaal heerlijk. Uiteindelijk was er één die de bieten identificeerde. De rest prees de aardse smaak. Hoe dan ook een aanrader; hoe vaak kun je nou zeggen dat je je portie groente vandaag haalt uit de taart bij de koffie?

Dit recept kwam tot mij dank zij de immer opmerkzame Nederlandse bakdiva Levine. Het recept is van Nigel Slater, en hier kun je het vinden! Enjoy!


Breadlab


Wednesday, March 20, 2013

Zelf Macarons Maken

20 Maart, is het voor de achtste keer alweer 'macaron-dag'. Ingesteld door opperbakker Hermé in Parijs om geld in te zamelen voor het bestrijden van taaislijmziekte.


In Nederland zijn we nog niet helemaal zo ver. Heel af en toe kom je in het wild een macaron tegen. Maar pas op, het kan zijn dat je te maken krijgt met ieniemienie, met een laagje was (?) bespoten ondingen. Vaak zit er een vulling tussen die door NASA is ontwikkeld op houdbaarheid, voor het geval de space shuttle ergens een verkeerde afslag neemt.

Voor een échte macaron moet je voorlopig naar het macaron-reservaat; de enige exclusieve macaron-winkel van Nederland; Poptasi. Gelukkig zijn er steeds meer suikerbakkers die besluiten het verwende nest van de confiserie op de kaart te zetten.

De thuisbakkers lijken nog huiverig. De macaron lijdt een beetje aan zijn reputatie. "Moeilijk" wordt er al snel geroepen, of "tijdrovend". 

De Breadlab denkt daar anders over. Oordeel zelf;


                

Thursday, February 7, 2013

Klecko's Bruidegoms Taart

United We Run

Klecko kan niet stil zijn, zegt-ie, en vervolgens beschrijft hij op zijn blog de stilte die, als je geluk hebt, over je kan vallen als je samenwerkt met een superieur team waar alles op magische rolletjes lijkt te lopen.

Als zijn status update "UNITED WE RUN"  voorbij  komt voel ik me lichtelijk jaloers. In mijn geestesoog zie ik alle losse draadjes bij elkaar komen in de  Saint Agnes Baking Company. De ovens draaien op volle capaciteit, alle neuzen staan dezelfde kant op. In alle hoeken en gaten staan prachtige stomende broden af te koelen.

Klecko had een botsing met de brood-truck vandaag. Hij is er zonder kleerscheuren van af gekomen. Als hij de vrouw ziet die hem heeft aangereden, besluit hij actief NIET de nagel aan haar doodskist te zijn en slikt zijn woede weg. En dat terwijl ie ontzettend moet piesen en de politie wel heel erg de tijd neemt om op het plaats delict te arriveren...

Klecko is in Minnesota. Ik ben daar nooit geweest, maar ik hou van Minnesota. Om dezelfde reden dat ik van Zanzibar houd, of van Odessa. Het bekt zo lekker; 'Minnesota'. Rondborstig, vriendelijk, benaderbaar, met een beetje een romantisch tintje.

Romantiek is één van Klecko's sterkere kanten. Hij kent alle trucs en de beste plekjes en weet altijd toe te slaan op het goeie moment. Klecko weet wat ie doet en neemt niets voor lief aan als het aankomt op romantiek. Sue Mc Gleno verdient 't beste, en zo is 't.

En Klecko is niet van de compromissen als het aankomt op zijn groom's cake. Hij is er heel duidelijk over:

"Het moet bruin zijn en mannelijk zijn en er moet whiskey in zitten; een taart van een man voor een man"

Ik kon me niet inhouden een taart in elkaar te flansen die aan Klecko's regels voldoet. Het is zeker niet de taart zoals Klecko hem zelf maakt, maar er zitten wel een paar van zijn geheime ingrediënten in!



Dit is Breadlab's versie van

Klecko's Bruidegoms-Taart

Het deeg

250 gr. patent bloem
  30 gr. cacao poeder
225 gr. ongezouten boter
170 gr. water
120 gr. karnemelk 
  35 gr. donkere molasse
  30 gr. whiskey
450 gr. oz.suiker
    2 eieren
1 theelepel bakpoeder
2.8 gr. zout
100 gr. grof gehakte walnoten
shufje  cayennepeper
snufje zwarte peper

Het glazuur

625 gr. poedersuiker
 40 gr.  cacaopoeder
110 gr. boter
  65 gr. melk
½ eetlepel whiskey

Methode

Verwarmde oven tot 175°C

Beboter 2 flinke taartvormen (+20 cm). Ik heb vierkante vormen gebruikt, omdat me dat mannelijker leek.

Smelt de boter in een kleine pan. Voeg het water toe, de cacao poeder, de molasse, cayennepeper zwarte peper en de whiskey en mix tot een homogene massa. 

Voeg de rest van de ingrediënten toe: de eieren, de suiker, zout en het bakpoeder.  Zeef de bloem erbij in twee helften en meng tot een homogene massa. Voeg als laatste de grof gehakte walnoten toe en werk deze voorzichtig met een spatel door de massa.

Doe het beslag over in de bakblikken en bak voor ongeveer 30 tot 35 minuten. 

Laat de cake volledig afkoelen op een rek.

Voeg alle ingrediënten voor het maken van het glazuur bij elkaar en mix tot het een gladde consistentie heeft. Bestrijk de bovenkant van één van de taarthelften met het glazuur. Zet de tweede helft er boven op en smeer het glazuur gelijkmatig over de hele taart. 

Decoreer met licht gezouten chocolate chips en chocoladeschaafsel, of iets anders mannelijks!  


Eet smakelijk. Kom eens langs op Facebook als je dat al niet gedaan had!


Breadlab