Thursday, April 4, 2013

Logline; Nigel Slater's (heel erg smeuïge) Chocolade, Biet & Espresso Cake


"Een tengere man verkoopt zijn ziel aan de duivel om zijn liefde te verzekeren, en wint die terug door de coolste en vetste koning te worden die er op aarde rondloopt (en leeft nog lang en gelukkig zodra hij met z'n midlife klaar is)"   







Met de klok mee

"Gaan we dit echt doen?"

Mijn protest wordt niet gehoord. Ik realiseer me meteen dat ik op de eerste stoel links  van de gewaardeerde schrijver zit die net tussen neus en lippen een voorstel heeft gedaan tot een rondje "wat heb jij eigenlijk de laatste 20 jaar  uitgevoerd?" Als we het rondje met de klok mee doen, ben ik als eerste aan de beurt om mijn hoofd op het blok te leggen.

Ik ben niet echt dol op onverwachte samenvattingen van lange periodes van mijn leven. En al helemaal niet met 1, 2, 3, 3½ schrijvers aan tafel.

20 jaar. Mag ik uw loglines alstublieft?

Tegen de klok in

Tot mijn opluchting gaan we tegen de klok in. Hoewel. Kijkend rond de enorme tafel realiseer ik me nu dat dit ook betekent dat ik als één na laatste aan de beurt zal zijn. Tenminste, als ik mijn donkerbruin vermoeden opzij zet, dat de initiatiefnemer zelf helemaal niks gaat delen en zich vooral gaat concentreren op het het kijken en luisteren. Hoe dan ook, dit gezelschap kennende, betekent het dat iedereen rusteloos en nog maar half geïnteresseerd zal zijn tegen de tijd dat het mijn beurt is.

Wat zou de betere deal zijn; mezelf voor aap zetten terwijl iedereen aandachtig luistert, of hetzelfde, maar dan dat iedereen ligt te slapen.

Halverwege het hele ding valt me op dat de vrouwen en de mannen tegenover elkaar zitten. Hoe gebeurt dat toch altijd weer? De sociale dynamica van het kiezen van een stoel. Een potpourri van strategie, mazzel, inzicht en (naar nu blijkt) onversneden voorkeur voor het eigen geslacht. Ik vraag me af wie dit is begonnen, de mannen of de vrouwen en ik besluit dat de tweede optie de meest waarschijnlijke is.

Meestal ben ik volslagen ruk, als het aankomt op het uitkiezen van een goede stoel. Maar deze keer had ik een prachtexemplaar gekozen; net rechts van het midden, met vrij zicht op alle aanwezige gasten. Zelfs de twee gastheren aan beide kort kanten van de tafel bleken binnen conversatie-afstand.

Na een  sanitaire stop vind ik mijn stoel bezet.

Ik wil geen scène maken over een stoel, dus eindig ik op de stoel die me 'laatste in de rij' maakt.

Als ik zie wie de dief is moet ik lachen. 20 Jaar geleden zou hij precies hetzelfde hebben gedaan. "Mensen veranderen nooit", denk ik.

Midlife

Nu ik 47 ben valt het niet te ontkennen; ik ben in alle opzichten midlife. Omdat ik de jongste ben van drie kinderen heb ik zowel mijn zus als mijn broer er mee zien stoeien, dus ik wist dat me iets te wachten stond.

In essentie is een midlife crisis niet veel meer dan je omdraaien op je hakken en terugkijken in plaats van je nek te strekken naar alles wat nog aan de horizon verscholen ligt. Een veelvoud aan losse momenten uit je verleden beginnen plotseling de contouren van een verhaal te vertonen; jouw verhaal.

Omdat ik er zelf nu tot aan mijn nek in zit, en ik tegelijkertijd het hoofd probeer te bieden aan een financiële crisis, ruimhartig beschikbaar gesteld door de Europese Unie, kan ik niet echt zeggen wat de impact zal zijn van deze transitie. Maar iets in me zegt dat het niet veel zal verschillen van die tijd dat Sinterklaas van magisch wezen ineens een man met een baard werd. Ik hield het dagenlang voor me dat ik twee Sinterklazen  had gezien op het zandweggetje achter het plaatselijke multifunctionele buurtcentrum. Twee Sinterklazen, met allebei de slappe lach, die elkaar op de schouders sloegen. Zou het zo kunnen zijn dat je kon fluiten naar je cadeaus als je eenmaal wist van dit schaamteloos bedrog? Ik durfde het risico niet te nemen en heb mijn ouders er pas ver na de feestdagen mee durven confronteren.

Mijn moeder zei altijd: "Er zijn mensen die geven en er zijn mensen die nemen" Als kind begreep ik nooit zo goed wat ze bedoelde. Nu, enkele decennia later, kijk ik rond de tafel en inventariseer: Gever, nemer, nemer, nemer, gever, nemer, gever, gever, gever, nemer.

Dat was makkelijk.


Only the good...

Ik luister en vraag  me af wat ik zal gaan zeggen wanneer het mijn beurt is.

Sommigen zijn schrijver geworden of regisseur, sommigen zijn nog altijd acteur. Iedereen werkt nog steeds met de talenten die we 20 jaar geleden 4 jaar lang met zoveel passie en liefde ontdekten en ontwikkelden op de school waar we zaten.

Iedereen behalve één. Zijn foto staat op tafel, bevroren in de tijd. Only the good die young.

Een in alle opzichten opzienbarend mens, en een acteur die je stil kon doen worden. Een paar jaar na het afstuderen werkten we nog eens allemaal samen. Hij vond zijn tamelijk gecompliceerde rol in een paar repetities. Hij dook diep en vond de mooiste parels. Ook de zwarte.

Samen met zijn beste maatje destijds probeer ik beelden terug te halen van zijn solo voorstelling. "Fragmenten uit het Duister" heette het toepasselijk. We huilden als baby's toen het voorbij was, dat vooral. Het verhaal weten we niet meer.

Wanneer het eindelijk mijn beurt is en de spanningsbogen inderdaad wat te strak staan, verbaasd mijn logline zelfs mijzelf.

Ik heb het over mijn huwelijk, nu twee jaar geleden. Net wanneer ik wil zeggen hoe blij ik ben dat het hier, in Nederland, kan, breekt de schrijver op links in.

"Maar je zegt niet waar ie vandaan komt. Hij komt hier niet uit de buurt toch?

Daar had ik niet bij stil gestaan.

"Dat klopt, hij is Venezolaan"

Terwijl ik me realiseer dat de afkomst van mijn partner  belangrijker is voor de wereld dan voor mij, praat ik wat over de absurditeiten die je tegen komt op het pad van de overzeese liefde. Hoe ik op mijn knieën moest voor de vreemdelingendienst, terwijl mijn Belgische buurman zich met zijn uitheemse lief onder een ander stapeltje (Europese) wetten zonder slag of stoot kon vestigen in "mijn stad".

"En nu, met de crisis? Hoe bedruipt ie zichzelf dan?

"Uhm... door te werken. Sterker nog, zónder hem zou ik ik het behoorlijk zwaar hebben om mijn hoofd boven water te houden."

Bonus Punten

Om samen te kunnen zijn, moest ik bewijzen dat ik 'garant' kon staan voor mijn partner als er iets mis ging. Klinkt redelijk. Wettelijk betekende het dat ik een jaarcontract moest kunnen overleggen. Acteurs werken bijna nooit een jaar op dezelfde plek, dus moest ik op zoek naar een oplossing. Die vond ik in de vorm van een reclame campagne die een jaar zou lopen. Ze waren bereid mij een jaarcontract te bieden. Situatie opgelost: mijn lief en ik konden beginnen aan ons leven samen.

Achteraf gezien is deze periode van mijn leven de meest absurde tijd ooit. Ik werd het 'gezicht' van een bank die met veel media-lawaai in rook opging. Gerenommeerde (nou ja...) kleinkunstenaars schoten me op oudejaarsavond een virtuele kogel door mijn kop en op internet waren er spelletjes waarin je me letterlijk alle hoeken van de kamer kon laten zien. Als het je lukte mijn hoofd in de brandende open haard te stoppen kreeg je bonus punten...

Poppenkop

Toen werd ik voorgesteld aan een fantastische Nederlandse regisseur die werkte aan een kinderserie met... poppen! Wat een perfecte oplossing leek om te ontsnappen aan de 'imago-schade', bleek veel meer dan dat. Meer dan twee jaar lang liep ik zwetend in de studio rond in een enorm poppenpak met een enorme poppenkop. En het was geweldig! 

Doorgaans beginnen mensen Teletubby-geluiden te produceren als ik ze vertel over "Het Zandkasteel". Vandaag was geen uitzondering.

"Dus...even voor de duidelijkheid. Je gezicht is niet te zien?"

Nee. En ík zag ook helemaal niks. Twee jaar lang heb ik rond gehobbeld als een zwaarlijvige koning cq. vriendelijke vader, terwijl ik van de wereld om me heen niet meer zag dan het linkerneusgat van mijn poppenneus het toe liet. Maar wat een feest! Het geeft een diepe voldoening om voor een hele generatie peuters een hoogtepunt van de dag te zijn, vooral als je hoofd regelmatig in een brandend haardvuur wordt gestopt voor bonuspunten.
           
                
Ongebruikelijke Ingrediënten

"Een tengere man verkoopt zijn ziel aan de duivel om zijn liefde te verzekeren, en wint die terug door de coolste en vetste koning te worden die er op aarde rondloopt (en leeft nog lang en gelukkig zodra hij met z'n midlife crisis klaar is)" 

Goeie verhalen hebben meestal ongebruikelijke ingrediënten. En, om maar een culinair bruggetje te bouwen; dat is ook vaak het geval met recepten. Soms is het net dat ene ingrediënt, waar je nooit aan gedacht had, die je recept van gewoon lekker naar onweerstaanbaar lekker tilt... 

Nigel Slater's (heel erg smeuïge) Chocolade, Biet & Espresso Cake




Dit moet wel de meest smeuïge, aardse cake zijn die ik ooit heb verslonden. De combinatie van ingredienten is idd een beetje raar. Maar laat dat je niet tegen houden. Immers: goeie verhalen....

Ik heb het recept in een Bundt pan gebakken met nog een aantal muffin-style cakejes erbij. Mijn immer parate proefpanel in het hard Rock Café Amsterdam vonden het allemaal heerlijk. Uiteindelijk was er één die de bieten identificeerde. De rest prees de aardse smaak. Hoe dan ook een aanrader; hoe vaak kun je nou zeggen dat je je portie groente vandaag haalt uit de taart bij de koffie?

Dit recept kwam tot mij dank zij de immer opmerkzame Nederlandse bakdiva Levine. Het recept is van Nigel Slater, en hier kun je het vinden! Enjoy!


Breadlab