Tuesday, June 25, 2013

Frisse Watermeloen Taart

opstartproblemen

(to the english version) De zomer is waarschijnlijk begonnen. Waarschijnlijk, omdat we dit jaar globaal te maken lijken te hebben met een zomer die zich nog het best laat omschrijven als een reeks mislukte opstart pogingen. Die paar dagen dat het mooi weer beloofd te worden gaat Amsterdam dan ook meteen uit zijn plaat.

De laatste twee dagen was het hier tropisch warm. Zo tropisch, dat zelfs mijn tropische schoonmoeder die hier op bezoek is, het aandurfde haar winterjas uit te laten. 

Een paar dagen eerder hadden we in Parijs al extreem weer voor de kiezen gekregen. Om 11 uur in de ochtend werd het angstaanjagend aardedonker. De depressie trok langzaam achter ons aan naar het noorden bij terugkeer naar Amsterdam.  

het Louvre voor de storm
Vandaag wervelde het over het Oosten van Nederland. 

varen en zwaaien

Als het heet is, wordt Amsterdam een gekkenhuis. Varen vindt iedereen leuk hier, dus met al die grachten is het niet zo gek dat bijna iedereen een klein bootje heeft. Of een grote. En sommigen een hele, hele grote.

Eén keer per jaar besluit de hele stad massaal dat al die boten het water op moeten. 

Vandaag is die dag.

Zittend aan de kade van de gracht zie ik de boten voorbij glijden, samen met mijn betere helft. Ik vraag me hardop af hoe het toch komt dat iedereen gaat zwaaien zodra ze op een boot staan.

"Omdat ze lol hebben"

"Ik zie elke dag een heleboel mensen op straat die lol hebben. Die zwaaien nooit"

Het is alsof ergens een knop is omgedraaid; mensen op de boot zwaaien naar mensen op een andere boot. Mensen op een boot zwaaien naar de mensen op de kade. Mensen op de kade zwaaien naar mensen op de boot.

Soms beginnen de mensen op de kade, soms de mensen in de boot. Zelden wordt er synchroon gezwaaid.

We zien een paar gevallen van synchroon-zwaaien. Het merendeel ervan komt van de kapiteins van de bootjes. Hun zwaaien dient een ander doel. Om boot en passagiers veilig te houden, loont het om het bestaan van je obstakels te erkennen. 

"Het gaat over erkenning"

"Wat wordt er erkend dan?"

"ehm...speciaal...heid"

"Dat is niet eens een woord."

Een man op een hele grote boot, gevuld met wat heel goed zijn gezin zou kunnen zijn, zwaait naar ons. Wij zwaaien terug.

"Dit zwaaien, bijvoorbeeld, zou kunnen betekenen; hey kijk mij nou es, ik ben speciaal! ik zit op een boot!" 

Mensen op de kade beginnen nu met ons terug te zwaaien. 

"En wij zeggen nu met zijn allen; Ja! Kijk jou nou, jij zit op een boot. Wij erkennen dat je speciaal bent." 

"Zwaai nou maar gewoon terug en geniet ervan!"

"Ik geniet! Ik kijk nou eenmaal anders naar gedrag, dat kan ik ook niet helpen. Noem het beroepsdeformatie."

onzedelijk gedrag

Aan de andere kant van de gracht halen een jongen en een meisje de sloten van hun fiets om elders vertier te zoeken. De magie van de zomer laat zich in volle glorie aan ons zien. Er is eerst een omhelzing, dan volgen er twee paar zoekende lippen, en vrij snel mondt het een en ander uit in een onversneden uiting van onzedelijk gedrag in het openbaar.

We worden er allebei stil van. En we moeten er van glimlachen. De zon is eindelijk verslagen achter de horizon. Onder dekking van het laatste beetje schemering blijft het koppel ongezien door de paar boten die het nog volhouden op deze prachtige avond op de gracht.

Een jonge knul loopt langs het zoenende stel. Hij weet dat ie beter af is als ie het schouwspel gewoon negeert. Maar ik zie de lichte verstoring van zijn loopritme. Ik zie hem zijn perifere gezichtsveld tot het uiterste pushen. En ik zie hoe hij de beslissing maakt om tóch om te kijken, een moment voordat hij het daadwerkelijk doet.

Hij loopt gewoon door terwijl hij omkijkt. Hij draait zijn hoofd laag langs links, en steelt vanachter zijn eigen schouder, een snelle blik op het koppel. Heel even maar. Dan draait hij weer terug, en zijn blik kruist die van ons.

Ik kan het niet helpen; ik zwaai naar hem. Hij zwaait terug. Een korte, discrete handbeweging. Een  'ik weet dat je gezien hebt wat ik net deed en nu voel ik me een beetje ongemakkelijk'-zwaai. De glimlach op zijn gezicht communiceert dezelfde boodschap.

"Hoe warm is het nu?"

"nog steeds 28° C."

"En morgen? Wat is de voorspelling voor morgen?"

"16° C."

"Dan moesten we zelf maar zomer maken morgen..."




Frisse Watermeloen Taart

ingredienten:
1 rijpe watermeloen
elk ander zomerfruit
1 of 2 blikken (gekoelde) kokosmelk
3-5 eetlepels poedersuiker
½ vanillestokje

Die paar dagen dat hier thuis de oven niet aangaat is meestal omdat het buiten stervensheet is. Om niettemin te voldoen aan eventuele bakverwachtingen moet je dus buiten de gebruikelijke kaders te werk gaan. Gelukkig is er op het internet altijd iemand te vinden die dat al voor je gedaan heeft. Dus toen ik besloot dat ik een taart wilde, zin had in watermeloen, maar dan het liefst zonder te hoeven bakken, kwam Google met deze voorstellen, waarvan ik uiteindelijk deze koos om mee aan de slag te gaan. Ik zoek mijn recept-ideeën meestal op plaatjes in plaats van op websites. Op die manier hoef ik niet eerst een overdaad aan minder handige recepten door te ploegen. Een foto zegt vaak meer dan tekst, en het bespaart me veel tijd.

Het recept is simpel. Je neemt een watermeloen, en snijdt er de kapjes af. Maak van wat overblijft de basis voor je 'cake'. De meloen moet goed rijp zijn, maar niet zo rijp dat ie veel vocht afgeeft. Ik heb gekozen voor een pitloze meloen, omdat het  makkelijker eet.

Nu kun je twee kanten op; Je kunt je meloen mooi opmaken met de rest van de verse vruchten. Of je maakt een frosting van kokosmelk die je minstens een nacht in de koelkast hebt gezet. Opgeklopte kokosmelk? Kan dat dan....

Ja dat kan! Je hebt een goeie kokosmelk nodig, dus niet de hele waterige. Na een nacht in de koelkast is het een homogene massa, die zich makkelijk laat opkloppen, zoals je dat doet met gewone slagroom. Doe er suiker naar smaak bij, en een beetje vanille. De kokosroom gedraagt zich niet helemaal zoals slagroom, dus spuit of spatel de room over de watermeloen als het allemaal nog lekker koud is en vlak voor je het gaat opdienen. Dep de meloen vóór het decoreren zo droog mogelijk met een stuk keukenpapier, dan hecht de room beter. Hier vind je een recept voor kokosroom.

Als je wilt gaan voor een complete 'taart-look' kun je amandelschaafsel roosteren en de taart daarmee decoreren. Niemand zal raden dat er een echte watermeloen in die wolk heerlijkheid zit.

Al met al is het een goeie taart om een heleboel redenen; het is lactose- en glutenvrij. Er zit maar een heel klein beetje suiker in, en voor de calorie vermijders onder ons kan het zelfs helemaal zonder. En de oven kan lekker uitblijven, en daarmee is het de perfecte taart voor een mooie zomerdag!

Geniet van de zomer!